...dedi biri

"Biraz daha zaman geçince kötü seyler de silinecek aklından. "Niye ayrıldık ki, basarabilirdik!" diyeceksin. Koyacak sana ayrılmıs olmak.

Sonra çok özleyeceksin.

Sonra seviseceksin deliler gibi, aslında unutmak için ama kendini kandırarak "Hayır ya, ben istiyorum bunu çok, umrumda degil o." diye.

Sonra bosluk gelecek.

Iste o bosluk geldiginde iyilesmeye baslıyorsun dostum. Hiçbir zaman tam olarak geçmiyor, sadece daha az acıtıyor, sonra daha az, sonra daha az.

Ta ki gerçekten sevebilecegin, -mis gibi yapmayacagın birini bulana dek.

O zaman da, kalbinde ince bir sızı.

Sabır." demisti hani biri. Bi yandan içim sızlıyo, bu dogru, ama biten iliskime degil. Kötü seyler aklimdan ilk gün silindi, "Niye ayrıldık ki? Basarabilirdik." de dedim o gün. Koymustu çünkü ayrılmıs olmak.

Çok özleyip hüngür hüngür agladım ayrılıgın 15. gününde.

Sonra deliler gibi de sevistim biriyle, bu blogu açmama -her ne kadar kendisi bunu bilmese de- ilham olmus biriyle. O kadar keyifli degildi kimseyle sevismem, kimseyi böyle bir kaç saatte özümseyip kokusunu içime çekmemistim. Umrumda degildi o, bunu istiyodum, ki hala istiyorum.

O bosluk da geldi oturdu içime bi güzel. Kıçını yaya yaya yerlesti bile çoktan. Hala "bunu" istiyorum. Bosluk gitmiyo. Kovuyorum, ama gitmesini saglayamıyorum. Amaçsız sinir krizleri geçiriyorum çokça ve sıkça. Hala "bunu" istiyorum.

Iletisim kurmaya çalısıyorum, hani "bunu" istiyorum ya. Kuramıyorum. O da karsılıksız bırakıyo çabalarımı.

Bosluk daha da güzel yerlesiyo.

Aglıyorum.

Çok aglıyorum.

Eski sevgilimi hatırlamıyorum bile. Iliskide oldugumuz zamanları özlemiyorum, zerre kadar. Hala "bunu" istiyorum.

"Bunu" tanımak istiyorum. Bunun için fırsat yaratmaya çabalıyorum, olmuyo. Yine cevapsızım. Hala "bunu" istiyorum

Boslugumun beni daha az acıtması gerekmiyo mu su anda?

Evet farkındayım, iyilesme sürecini çok kısa tutuyormusum gibi bi izlenim doguyo. Ama gercek bu. Iliskimin sıkıntısını, irinini, iltihabını zamanında çektim ben. Yanıbasımdaki insanın eski halini özledim durdum aylar boyu. Geri gelmedi. Gelmek istemedi. Sonunda da bitti. Bunun suçlusu ben degilim ki! Bittiyse bitti. Zerre itirazım yoktu bitise. Ardından  "Niye ayrıldık ki? Basarabilirdik." dedim o gün, sadece o gün.

Bosluk bekledigim hızda geldi, çoklarının yasadıgına göre çok daha yüksek hızla. Eskiye dair ne unutma çabam var ne de hatırlama. Akısına bıraktım onu coktan, ki hatrıma gelmiyo artık pek bi sey. Eski silinmeye, yok olmaya yüz tuttu çoktan. Tamir olabilmeliyim artık ben. Göz yaslarım mutluluktan dökülmeli artık.

Hosuma giden adamın da benden hoslandıgını biliyoken sıçıp batırmamalıyım, kafamı kullanabilmeliyim. Kullanamadım ama geçen hafta. O araya baska birileri mi girdi bilmiyorum, ama sanki paylasılan videolardaki sarkı sözleri bana atfedilmiyormus gibime geliyo. Nasıl gelsin ki? Aradıgımda açmıyosa adam, bi 1 saat kadar sonra msnde misafirlerini henüz ugurladıgını ve mutfagı toplaması gerektigini soyluyorsa ama bu temizlik her nasılsa 3,5 saat bitmiyosa ben bu 3,5 saat boyunca msn basında cevap beklerken pat diye offline oluyosa, bu adam, o sarkılar nasıl bana gelebilsin ki?

Ruh halim iyi degil, hiç iyi degil. Bunun bi hayli ayırdındayım. Psikiyatr'a gitmek istemiyorum, 10 yıl önce agzıma sıçan o kimyasallara dönmek istemiyorum. 6 yıl öncesinin aktif gencine geri dönmek istiyorum ben. O zaman gençtim, yasadıklarım az ve çok daha hafifti. 6 yılda bu kadar yaslanamam. Yaslanmamalıyım.

Ortada bi gariplik var, bi yerlerde birileri bi hata yapmıs. Kim bu? Ceremesini niye ben çekiyorum? Su an icin yegane amacım bu bosluk hissinden kurtulup mutlulugu yeniden hissedebilmek. Bu esnada da hala "bunu" istiyorum. Süreçleri iç içe geçirmeye çalısıyorum sanırım, ancak zamanı gelince (uzun sürmeyecek bu) süreçlerin hepsini birbirinden tamamen ayırıp, her birine hak ettigi bagımsızlıgı verip hayatımı o güzel, o hep istedigim, o hep özledigim düzende sürdürmek istiyorum.

Ben hala "bunu" istiyorum.