gitgide uzaklasıyorum veya kendimi kandırıyorum. ıssız adam olup çıkmam an meselesi sanırım, zira gündelik kosusturmacamdan zerre eksik kalmıyorum su ara. oysa geçen haftalarda evden dısarı adım atmak bile istemiyodum, ucunda "bu"nu görmek yoksa.
umarım su an küllerin altına köz itmiyorumdur, umarım iki saat geçtikten sonra parlamaz alevler. yoksa daha çok yanar canım.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder