Içimdeki bu bosluk, bu sıkıntı öldürüyo beni. Bu sabah 3 saat uyuduktan sonra 9da uyanıp ailemle kahvaltı ettim. Bi kaç saat sonrasında ev içinde spora verdim kendimi, çünkü içimde biriken enerjiyi baska türlü atamazdım. Iyice yorulduguma inandıgımda sıcacık banyomu yapıp müzik dinledim bolca.
Sonra dısarı çıkıp islerimi hallettim, hava güzel oldugundan parkta oturdum bi süre. Sonra gerisin geri eve döndüm. O dakikada basladı içimi kemirmeye bi seyler, yine!
Aksam yemeginden sonra uyku bastırdı felaket, 9 gibi karsı koyamayıp usul usul sindim yatagıma. Bi ara annem geldi ısıgımın kapalı oldugunu görünce, "kapat ısıgı kapat ısıgı, çok uykum var anne" dedigimi hatırlıyorum. Ki kapı açılmasa yine de duymazdım sesini annemin. Sonra bi ara yine kapının açıldıgını duydum sanki. Sanıyorum ki gece 3-4 falan oldu, ama bi de saate baktım, gece yarısı! 3 saat uyku öyle sarj etmis ki beni, anlatamam. Kendimden geçik uyumusum zaten.
Sigara orucunda çok iyi gittigime inanıyorum. Zira aksamüstü 4:30a kadar tek sigara içmedim. O sigara ise beraberinde 3 sigarayı daha getirdi ki 3.yü az önce annemle birlikte içtik. Su meshur bahsedilen fiziksel bagımlılıgım yokmus aslında benim. Can sıkıntısından içiyomusum bunca yıldır sigarayı, bunu geçtigimiz iki günde çok iyi anladım. Zira dün kafam yerindeydi ve aramadım, bi kaç an dısında. Ama bugün durduk yerde bana batan seyler oldu hep. Bu bosluk hissi çok çok kötü, nasıl kurtulacagımı bilmiyorum, ama yapmak istedigim çoook sey var ve imkansızlıklar yüzünden yapamıyorum. Elim kolum baglı oturmak baya agırıma gidiyo.
Gözyaslarına merhaba dedim yine, umarım uykum gelir de uyurum hemen. Var da aslında biraz, ama ne bileyim... Pınarlarda dökülmeye oldukça hazır bi gözyası kütlesi var, büyük!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder